Een glimlach kleurt je dag zoals niets anders dat kan, een glimlach maakt je gelukkig en je wordt er beter van
Dat een glimlach wonderen doet, hoef ik je niet uit te leggen. Een lieve lach betekent meer dan woorden kunnen zeggen.
Zolang je op iemands lippen een lach kunt laten verschijnen, kun je elke donkere wolk op slag laten verdwijnen.
Het leven is echt veel te kort voor zorgen en verdriet. Zorg dat je met volle teugen van elk moment geniet...
Gisteren heeft de zware storm flink huisgehouden in Nederland. Overal in Nederland vielen de grote takken naar beneden en waaiden zelfs hele bomen om. Destijds was ik in Zwolle voor Ondernemingsraad van KEGG. Het was ons, de OR-leden, geadviseerd om vroeg in de middag te vertrekken in verband met zeer ongunstige weer. KMNI heeft via het nieuws weeralarm afgegeven en heeft iedereen sterk aangeraden om thuis te blijven en niet met OV te reizen. Helaas ontkwam ik niet aan de stormhinder...
Net aangekomen in Amersfoort kregen wij te horen dat er nog laatste trein naar Utrecht CS gaat. Met een sprankje hoop zijn wij in Utrecht aangekomen en wij kregen te horen dat al het treinverkeer is gestaakt. Via de omroep werd er verteld dat in Amsterdam CS was ontruimd vanwege vallende glazen overkapping. (ik kon niet met mijn mobiel naar bekenden smsen over het nieuws want vroeg in de morgen viel de mobiel uit de tas. De tas vol met boeken viel vervolgens op de mobiel. Het toetsenbord brak in tweeen.. Ik baalde als een stekker. Ja ja ja ik weet dat paar als ze dit lezen tegen mij zeggen: zie je wel, het is zo'n kwetsbare mobiel en je wil er gewoon mee pronken omdat het zo lekker ultradun is he?!) Er werd verteld dat wij noodgedwongen in Utrecht moesten overnachten. De hele tijd stonden wij te ijsberen met hoop dat er toch treinen rijden. Helaas mocht het niet meer baten en al mijn hoop was in 1 keer foetsie.
Medewerkers van NS hielpen ons om naar Jaarbeurs te begeleiden. Na anderhalve uur konden wij in een van de hallen op een veldbed slapen. Allereerst hadden de kinderen en senioren de voorrang om plaats in te nemen bij de 'beddenzaal'. Het heeft best lang geduurd voordat wij erin mochten en aantal mensen waren geirriteerd en zij gingen constant zeuren dat zij wilden slapen. Sindsdien waren de dekens en kussens op en ik lag daar te verkleumen van de kou in mijn zwarte leren jasje. Ik moest denken aan die tijd toen ik op de bank en naar het nieuws zat te kijken over het storm in onze land. Al die mensen moesten in opvangplekken slapen en ik vond het erg voor al die mensen. In die tijd had ik bij mezelf gezegd dat het bij mij niet moest overkomen.. Ik realiseerde mij al maar te goed hoe zij zich hebben gevoeld. Ik hunkerde naar mijn bed, naar mijn lievelingsbank en heerlijke douche... Rond 02.00 werd ik dikwijls wakker door de hevige windvlagen en ik kon niet meer slapen. Samen met een groepje vreemde mensen in een hoekje stiekum gerookt. Eentje vertelde dat hij via zijn vriendin had gehoord dat in het zuiden van Europa lekker zonnig was. Het gaf voor mij geen goed gevoel omdat ik de zon al mist!
Circa 03.00 kwamen mensen van het Rode Kruis om nieuwe dekens en kussens uit te delen. Er liepen hordes mensen op de betreffende medewerkers af om eentje te kunnen bemachtigen. Ik stond daar met n zielig gezicht en op een gegeven moment kreeg ik als de laatste de slaapzak. Natuurlijk was ik dolblij en ik wilde snel weer gaan slapen! Ik liep als een speer naar mijn veldbedje. Om half 6 moesten wij allemaal uiteindelijk vertrekken en er werd verteld dat de treinen weer rijden. We konden vooraf koffie/ thee met broodje afhalen. In Jaarbeurs stonden veel journalisten en cameraploegen om mensen te interviewen. Om 05.46 heb ik de trein naar Amsterdam Zuid gepakt en eenmaal op de stoel kon ik pas realiseren dat ik straks veilig thuis kom. Tot nu toe ben ik helemaal kapot! Het was echt een unieke ervaring achter de rug. Ik kan niet voor mezelf beloven alleen ik hoop dat ik niet weer mee moet maken....
Hen.
