Carpe diem!

Over circa 3 weken wordt mijn goede vriendin geopereerd. Zij krijgt een implantaat achter haar oor en het wordt verbonden met het slakkenhuis. Zij is in haar 'confused life' aan haar beide oren doof en zij draagt een hoortoestel. Vanaf haar geboorte, na paar jaren, werd zij plotseling doof geworden. Het oorzaak hiervan is hersenvliesontsteking. Naast haar auditieve handicap heeft zij een aangeboren hartafwijking. In haar jonge jaren, ongeveer 6 jaar oud, kreeg zij kunstmatige hartkleppen. Zij heeft in afgelopen jaren zoveel meegemaakt en het was sprake van vallen en opstaan. In 2002 ben ik samen met haar naar Ibiza geweest en ik beschouw haar voor altijd als een normaal persoon ondanks dat zij aangedane lichaamsdelen in haar bezit heeft. In die 2 weken hebben wij veel dingen beleefd zonder dat ik iets van heb gemerkt dat zij een chronisch hartpatient is. Zij liet aan het eind van de vakantie aan mij weten dat zij mij erg waardeert omdat ik tijdens het vakantie niet eens om haar heb bekommerd met name of zij pijn of niet god voelt. Hiermee wilde zij zeggen dat zij het gevoel gaf dat zij conitiu niet als een hartpatient werd beschouwd. En dat zij wel goed zelf kan aangeven wanneer zij moet rusten en of dutje wil doen en ik heb daar niet eens moeilijk over gedaan. Hiervoor wilde zij mij bedanken en het gaf mij een goed gevoel over..

Toen ik het van haar hoorde dat zij onder het mes gaat, werd ik even stil van.. Op een gegeven moment begon bij mij te realiseren dat zij maar een mens met eigen keuzes is en ik kan haar ook niet met negatieve feiten aan komen zetten omdat zij oud en wijs genoeg is. Het is haar eigen lichaam en leven. Zij wil graag met respect worden behandeld door de anderen, ook al komen mommigen met harde uitlatingen alleen zij laat zich niet kisten. Zo is zij ermee opgeroeid en op den duur heeft zij een soort harnas om haar heen gewikkeld. Zij wordt alleen maar sterker van en daar heb ik er bewondering voor! Ik neem haar niet kwalijk alleen ik had wel alleen mijn twijfels omdat zulke operaties zijn vaak riskant zijn. Mocht het mis gaan dan ben je je gehoorresten voor de hele leven kwijt. Je hebt je eigen oor 'ingeleverd' en ik vroeg me af of zij wel goed over had nagedacht en of zij niet te euforisch over was geweest. Een keer had zij weleens gezegd dat zij hoopte dat zij wat minder vals ging zingen, vond ik het wel grappig om te horen.. Alleen ik raad haar aan om nu geen hoge verwachtingen te creeren en zie het over een jaar hoe het gaat en hopelijk zal er een evaluatie plaatsvinden.

 Lieve A, ik wens je heel veel succes met het operatie!

Liefs, Hen.